Connect with us

Cześć, wpisz czego szukasz.

RECENZJE GIER

Recenzja Moero Crystal H

Recenzja Moero Crystal H

Po każdej sesji w Moero Crystal H musiałem brać długi i bardzo dokładny prysznic, by pozbyć się uczucia pokrywającego mój umysł brudu. Niesamowicie dziwi mnie, że w czasach szalejącej wszędzie poprawności politycznej podobna gra nie tylko trafiła na Zachód, ale ukazała się wyłącznie na Switchu – konsoli kojarzonego przede wszystkim z familijną zabawą Nintendo. Zwłaszcza, że zakaz opuszczania Azji dostało chociażby zdecydowanie mniej kontrowersyjne Dead or Alive: Xtreme 3, a przecież w przypadku Moero Crystal H mamy do czynienia z dungeon crawlerem, w którym kolekcjonujemy skąpo ubrane dziewczynki-potworki, przekonując je do dołączenia do naszej drużyny molestowaniem.

Recenzja Moero Crystal H

Przypominająca penisa foka Otton to najlepszy element Moero Crystal H.

Nie pozwolę wam jednak ani przez moment przetrawić tej myśli, bo na tym dziwactwa Moero Crystal H się nie kończą. Trzymajcie się teraz. Głównym bohaterem gry jest Zenox, zwykły chłopak mieszkający w świecie, w którym balans utrzymują stworzone przez Boginię Majteczki Światła oraz Stanik Ciemności. Przypadkowo trafia on w sam środek udanej próby kradzieży wspomnianego stanika i po wylądowaniu z ręką na piersiach strażniczki oraz krótkiej rozmowie z nią i jej przełożonymi, dowiaduje się on, że gdy boskie elementy bielizny zostaną rozdzielone, nastąpi koniec świata. Toteż wraz z napadniętą przez nas strażniczką oraz różową, przypominającą nieco penisa foką w Majteczkach Światła (tylko one mogą wskazać naszym bohaterom drogę) wyruszamy by odzyskać utracony stanik.

Gwoli ścisłości, Moero Crystal H to trzecia odsłona serii Genkai Tokki. Czy ma to dla gracza jakiekolwiek znaczenie? No, tak średnio bym powiedział, bo poza kilkoma odniesieniami i powracającymi postaciami (wspomniana foka-penis Otton) raczej niewiele stracimy grając. Fabuła gry zatem spokojnie radzi sobie w odseparowaniu od poprzedniczek. Nie żeby miało to was interesować, bo wszystko co dzieje się w Moero Crystal H to jedno wielkie „pierdolamento” przekazywane w formie niekończących się, koszmarnie nudnych dialogów. I jasne, zdarzają się przebłyski japońskiego geniuszu i np. każde pojawienie się Ottona na ekranie przyprawiało mnie o uśmiech szeroki niczym u kota z Chesire, ale przez zdecydowaną większość czasu miałem ochotę przeskipować wszystko, co jest związane fabułą tej gry.

Recenzja Moero Crystal H

Nie myśleliście chyba, że nie będzie nam dane popodglądać kąpiące się dziewczęta, prawda?

Po drodze do celu napotykamy masę różnorakich dziewczynek, które mogą lub powodów fabularnych muszą przyłączyć się do naszej drużyny. Niemalże żadna z nich nie ma niczego w choć najmniejszym stopniu interesującego do przekazania, a ich wkład w opowiadaną historię jest absolutnie zerowy. Każda bohaterka to postać płaska jak kartka papieru, bredząca tylko coś o mieszaniu fasoli, robakach czy kij wie czym jeszcze. I nie żartuję. A chciałbym…

Na całe szczęście chociaż pod względem rozgrywki Moero Crystal H jest przyzwoito i gra się w nie naprawdę dobrze. To typowy dungeon crawler, więc clou zabawy jest przemierzanie zaskakująco różnorodnych lochów (czy też raczej wież, bo pniemy się w górę) i walczenie z napotykanymi tam stworami. Na pole bitwy możemy trafić wkraczając dumnie w widoczną na planszy ikonę potwora lub, w bardziej upierdliwy sposób, będąc losowo napadniętym przez bandę niewidzialnych skubańców.

Recenzja Moero Crystal H

Chłop w slipach i zużyta chusteczka to tylko szczyt góry lodowej w kwestii przeciwników.

Pod względem systemu walki Moero Crystal H to klasyczna, doskonale znana wszystkim fanom jRPG-ów turówka z dokooptowanymi elementami w gry kamień, papier, nożyce. Poza standardowym atakiem nasz mały harem posiada bowiem zestaw umiejętności specjalnych, większości których przypisano jeden z czterech żywiołów: powietrze, wodę, ziemię i ogień. Podobnie sprawa ma się z naszymi przeciwnikami. Walka opiera się zatem o dobór ataków w taki sposób, by atakowany przeciwnik posiadał na dany żywioł jak najniższą odporność (np. woda pokonuje ogień), co zmaksymalizuje zadawane obrażenia. Co więcej, łączenie przypisanych do tego samego żywiołu umiejętności specjalnych dwóch dziewcząt poskutkuje odpalenie jednej z 48 „erotycznych technik”, będących niczym innym jak dodatkowym atakiem poprzedzonych przypominającym zawartość kamasutry obrazkiem.

Ciekawiej i zdecydowanie dziwniej robi się w trakcie walk z bossami, czyli krzątającymi się po podziemiach dziewczynkami. W ich trakcie stajemy przed wyborem, czy chcemy zadawać obrażenia przeciwniczkom, czy ich ubraniom. W przypadku pierwszej opcji walka zakończy się jak każda inna. W przypadku tej drugiej natomiast nasza przeciwniczka zacznie stopniowo tracić kolejne elementy garderoby, a kiedy już zostanie w samej bieliźnie, my otrzymamy szansę „przywrócenia zmysłów”. Każda z napotykanych dziewczyn znajduje się bowiem pod wpływem Stanika Ciemności, podstępnie założonego im przez tajemniczego złodzieja, i jedynym sposobem na uwolnienie ich umysłów jest umiejętne „pocieranie” trzech konkretnych części ciała pokonanej dziewczyny przy akompaniamencie jęków rozkoszy.

Recenzja Moero Crystal H

Wygląda niewinnie tylko do momentu, kiedy zrozumiemy, że goła panna wcale nie pisała się na „energiczne tarcie”.

Na ich „wytarcie” mamy limit czasowy, a tego, gdzie mamy „trzeć” musimy sami się domyślić. Bez obaw, przegrana nic nas nie kosztuje i do minigry możemy podchodzić aż do skutku. Wtedy przeciwniczka zostaje kompletnie rozebrana (sutki i waginę zasłaniają jej tylko serduszka), a naszym zadaniem staje się doprowadzenie dziewczyny do orgazmu, kręcąc kółka na analogach jak zwariowany. Potem słyszymy od zaczerwienionej panienki kilka komentarzy w stylu „o jejku, jakie to było dobre, nie mogę chodzić”, po czym zyskujemy nowego członka haremu. Jeżeli nadal nie rozumiecie, dlaczego czułem się tak bardzo brudny po każdej z sesji, to pozwolę sobie dodać, że w przypadku zawalenia minigry w „pocieranie”, każda z dziewczyn wyzywa nas od zboczeńców, jednoznacznie informując nas, że w zasadzie Zenox to zwykły przestępca seksualny.

Między kolejnymi wyprawami do podziemi mamy okazję odetchnąć w służącej za naszą bazę wypadową karczmie. Możemy tu zrobić zakupy, poćwiczyć walkę z towarzyszkami, a także porozmawiać z nimi lub wręczyć im prezenty, by wzmocnić ich więź z Zenoxem. Nie odczułem, by miało to realny wpływ na rozgrywkę, więc odczytuję ten element jako ubogi dating sim dla spragnionych fatalnych dialogów. Więc sensu ma natomiast zabawa w przebieranki. Oczywiście, nie mam tutaj na myśli również obecnych w grze różnorakich pierścieni i wisiorków. To byłoby zbyt nudne i normalne. W trakcie swoich wypraw do podziemi tu i ówdzie znajdujemy leżące na ziemi stroje, które wręczyć możemy naszym koleżankom. Mają one znaczący wpływ na ich statystyki, więc jak najbardziej warto się w temat zagłębić, pamiętając przy tym, że większość naszej drużyny biegać będzie od tej pory na golasa, przepasana tylko jakąś wstążką bądź promieniem tęczy.

Recenzja Moero Crystal H

To akurat jeden z normalniejszych strojów w Moero Crystal H. Są dziwniejsze.

Kuleje też nieco sama warstwa techniczna gry. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się być w porządku. Rysunki są ładne, muzyka niezła, a i wszystko działa płynnie. No, może same podziemia są nieco brzydkie, ale to wytłumaczyć można faktem, że Moero Crystal H oryginalnie ukazało się na PlayStation Vita. Jednak im dłużej gramy, tym więcej drobiazgów zaczyna nas uwierać. Samouczki, na ten przykład, są tu beznadziejne, bo choć obszerne, po ich przeczytaniu dalej nie do końca rozumiałem, o co tak naprawdę chodzi i większość mechanik rozgryzałem metodą prób i błędów. Nie pomaga też w tym niskiej jakości tłumaczenie, sprawiające, że momentami miałem problem ze zrozumieniem, o czym ci ludzie właściwie rozmawiają. Niby czytam te dialogi i rozumiem, co każde z tych słów znaczy z osobna, ale połączone ze sobą często tworzą jakiś dziwaczny bełkot.

Moero Crystal H to tytuł przedziwny. U podstaw jest to jak najbardziej kompetentny, choć po jakimś czasie raczej powtarzalny dungeon crawler z dość odjechaną fabułą. Niestety tragicznie napisani bohaterowie, tona absolutnie fatalnych dialogów oraz drobne bolączki techniczne mocno ciągną go w dół. Pozostaje też kwestia moralności ów gry, bo choć jest stuprocentowo przeciwny jakiejkolwiek cenzurze i zawsze staję po stronie wolności artystycznej twórców, nie sposób przemilczeć faktu, że Moero Crystal H to gra o molestowaniu dziewczyn (czy wręcz nawet gwałceniu). Ba, ukazująca to w dość pozytywnym świetle. W końcu bohaterki po wszystkim są zadowolone i przyłączają się do gracza, nawet zakochując się w głównym bohaterze. Trudno jest zatem nie zadać sobie pytania, czy Moero Crystal H powinno było w ogóle powstać. A teraz idę pod kolejny prysznic, bo dalej czuję się brudny.

Advertisement. Scroll to continue reading.
Plusy
  • Kompetentny dungeon crawler
  • Ładne rysunki
  • Pomysłowość w projekcie postaci
  • Otton!
  • Sporo mechanik, w które można się wgryźć
Minusy
  • Po kilku godzinach robi się powtarzalnie
  • Masa nudnych dialogów o niczym
  • Kompletnie nieinteresujący bohaterowie
  • Tłumaczenie
  • Samouczek
  • Jakby nie patrzeć, gloryfikacja przestępstw seksualnych
5
Ocenił
Konrad Noga
Nintendo Switch

Recenzja powstała w oparciu o rozgrywkę z konsoli Nintendo Switch

Recenzje gier OpenCritic
2 komentarze

2 Comments

  1. Seba Tibia Gała

    14 marca 2021 at 01:24

    Dlaczego nie piszesz w recenzjach GTA że gloryfikuje przestępstwa zabijania jako minus? Sojaki to jednak mają dualogię w tym swoim myśleniu xD tylko segs/molestowanie jest dla nich złe, a przemoc i zabijanie już dobre xDDDDDDDD

    • Konrad Noga

      14 marca 2021 at 15:55

      Ponieważ Grand Theft Auto wbrew pozorom nie gloryfikuje przestępstw, choć na nich opiera się większość mechanik gry. Zabijając przechodniów w końcu zainteresuje się nami policja, a walka z funkcjonariuszami sprawi, że w pewnym momencie na ulicę wyjedzie wojsko, co skutecznie utrudnia dalszą grę. Kradzież samochodu przy policjancie będzie miało podobny efekt. Czyny mają w tej grze konsekwencje. Liczy się bowiem kontekst i cała otoczka zbudowana dookoła danego tematu. Ot, film wojenny może mieć przesłanie antywojenne.
      Podobnie ma się sytuacja z tematem seksu i przemocy seksualnej. Wcale nie jestem przeciwnikiem ich poruszania w grach. Ba, wręcz przeciwnie. Uważam, że gry są na tyle dorosłym medium, że da się w nich poruszyć temat seksualności, nie spłycając go tylko i wyłącznie do R U C H A N I A. Dla przykładu, wydany w tym miesiącu Lust from Beyond opowiada historię seksualnego kultu, a w samej grze pojawiają się również sceny gwałtu oraz nawiązania do nich – nie jest to jednak równoznaczne z gloryfikacją. Twórcy nie starają się przekazać, że gwałt jest fajny. Ważny jest bowiem kontekst.
      W przypadku Moero Crystal H w moim odczuciu dość niesmaczna mechanika molestowania i doprowadzania do orgazmu pokonanych przeciwniczek jest bowiem takowego kontekstu pozbawiona. Jej obecność nie służy w żadnym stopniu opowiadanej historii, jej brak nie zmieniłby absolutnie nic w całej grze, a całość przedstawiana jest jako coś miłego i przyjemnego. Gracza nie czekają żadne konsekwencje z tego tytułu, a i bohaterowie gry nie mają najmniejszych wątpliwości, czy to co właśnie robią jest na pewno etyczne. Ot, protagonista czuje tylko zawstydzenie, bo zobaczył cycki.
      Jako bonus dodam tylko, że gwałt w żadnym kontekście nie jest dobry, a w przypadku nawet zabójstwa, kwestia może być dyskusyjna. Ot, obrona własna, zastrzelenie przez policję uzbrojonego napastnika, czy też dzielący społeczeństwo na dwa obozy temat kary śmierci.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Witryna jest chroniona przez reCAPTCHA i Google Politykę Prywatności oraz obowiązują Warunki Korzystania z Usługi.

Advertisement

Zobacz także...

RECENZJE GIER

Tę recenzję zaczniemy w nieco inny sposób niż zazwyczaj, bo od technikaliów, które popsuły mi odbiór Road 96 i przyjemność płynącą z rozgrywki. Jeśli...

PC

Polskie studio Ragged Games wraz z wydawcą PlayWay ogłosili ostateczną datę premiery jednej z ciekawszych produkcji w portfolio tego wydawcy.  Bum Simulator, czyli symulator bezdomnego w wielkim...

RECENZJE GIER

Choć w Polsce gatunek jRPG-ów jakoś nigdy nie potrafił znaleźć odpowiedniego poklasku i przebić się do mainstreamu, na świecie miał on wręcz fundamentalne znaczenie...

PUBLICYSTYKA

Często bywa tak, że po zakończeniu dobrej gry, mamy uczucie niedosytu, chcemy znacznie dłuższej rozgrywki, czy poznania historii z innej perspektywy. W tym rankingu...

Advertisement