Modern Warfare 4 – tej kampanii Call of Duty naprawdę potrzebowało

Modern Warfare 4
Modern Warfare 4

Pamiętam jak wielkim wydarzeniem było dla mnie nowe Call of Duty. Chodziło oczywiście o kampanię, a nie o granie w sieci, choć i w multiplayerze spędziłem pewnie z setkę godzin, może dwie. Jednak Call of Duty ma ostatnio dziwny problem z własnymi kampaniami. Niby nadal je dostajemy, niby są aktorzy, wielkie pieniądze i eksplozje, ale coraz trudniej znaleźć w tym wszystkim powód, żeby przejmować się wydarzeniami na ekranie. Takim ostatecznym przykładem na to, jak z Call of Duty jest źle, było dla mnie Black Ops 7. Na szczęście, ten październik był trochę inny i z czystą przyjemnością mogę powiedzieć, że Modern Warfare 4 przywraca to, co przez lata stanowiło jeden z największych atutów tej serii: konkretną historię, dobrze osadzoną w wojennym widowisku. I moim zdaniem właśnie takiej gry marka teraz potrzebowała. Zapraszam na krótki felieton.

Nie oczekuję od Call of Duty scenariusza, który będzie omawiany na wydziałach filmoznawstwa, ale poziom, który trzymała pierwsza trylogia Modern Warfare, Call of Duty 2, pierwszy Black Ops, czy remake Modern Warfare był ok. Wystarczy mi kilka postaci, którym można kibicować, sensowna stawka konfliktu oraz misje, które zapamiętam również po wyłączeniu konsoli. To chyba nie są wygórowane wymagania wobec jednej z najdroższych serii w branży. Tymczasem przez pewien czas kampanie wyglądały bezpłciowo, bez pazura. W Modern Warfare 4 najwięcej dobrego robi przeniesienie uwagi na koreańskich żołnierzy. Młody oddział zostaje wrzucony w konflikt, którego skala zdecydowanie przekracza jego możliwości. Ci ludzie nie wyglądają (jeszcze) na ekipę, która da sobie radę z każdym problemem. Mają swoje charaktery, próbują odnaleźć się w sytuacji i zwyczajnie chcą przeżyć. Już sam początek w Seulu dobrze pokazuje, dlaczego to działa. Najpierw jest ulica, sklep, rozmowy i normalne życie. Dopiero później wszystko zaczyna się sypać. Prosty zabieg, żadnego odkrywania Ameryki, ale złe wydarzenia już mają jakiś kontekst. Podobnie jest z bohaterami: łatwiej przejąć się ich losem, kiedy zdążymy zobaczyć w nich ludzi, a nie tylko nazwiska wyświetlane obok celownika. Tak niewiele, a robi różnicę.

Black Ops 7 próbowało przyciągnąć uwagę zupełnie innymi sposobami. Surrealizm, kolejne odjazdy, wielki Harper i scenariusz, który chwilami chyba sam nie bardzo wiedział, dokąd zmierza. Nie mam problemu z dziwnymi pomysłami. Black Ops od dawna korzystało z manipulacji, zaburzonej percepcji i podważania tego, co wydaje się prawdą. Tylko że takie rzeczy powinny prowadzić do czegoś więcej niż następnej okazji do powiedzenia: „ale oni odlecieli”. Absurd może zaskoczyć. Znacznie trudniej zbudować na nim przywiązanie do bohaterów. Do tego dochodziła konstrukcja kampanii, podporządkowana kooperacji i systemom znanym z sieciowej części marki. Skrzynki, pancerze, zbieranie wyposażenia, a na premierę jeszcze brak pauzy oraz punktów kontrolnych wewnątrz misji. Naprawdę, możliwość spokojnego przerwania samotnej rozgrywki nie powinna być luksusem. Najbardziej przeszkadza jednak to, że wszystkie te rozwiązania odciągały uwagę od opowieści. Ktoś próbuje budować napięcie, ale obok czeka następny pojemnik do otwarcia. Trudno traktować historię poważnie, skoro sama gra co chwilę podsuwa coś ważniejszego. MW4 dużo lepiej rozumie znaczenie zwykłej wojennej bezradności. Nie trzeba bez przerwy podkręcać zagrożenia kolejną tajną bronią i jeszcze bardziej tajnym spiskiem. Wystarczy pokazać, że nasi bohaterowie nie kontrolują sytuacji. Właśnie wtedy nawet zdobycie kawałka ulicy może znaczyć więcej niż uratowanie świata po raz czwarty w ciągu tygodnia. Ta perspektywa bardzo służy nowemu Modern Warfare.

Co ciekawe, nie oznacza to całkowitej rezygnacji z bardziej otwartych misji. Stranded daje większą swobodę, bazę wypadową i cele do wykonania za liniami przeciwnika. I tutaj zbieranie zasobów ma chociaż jakiekolwiek uzasadnienie, ponieważ wynika z położenia oddziału. Jeśli mamy przetrwać na wrogim terytorium, szukanie wyposażenia pomaga opowiedzieć tę historię. Potrafi też jednak przyhamować tempo, szczególnie gdy za długo odciąga nas od głównego celu. Mniej przekonuje mnie natomiast część związana z Price’em. Kapitan nadal ma swoją charyzmę, ale jego wątek musi udźwignąć bagaż poprzednich odsłon, pozamykać zaległe sprawy i jeszcze znaleźć miejsce na własne widowisko. Robi się ciasno. Przy nowych bohaterach te pościgi i osobiste porachunki nie zawsze wypadają równie interesująco. Trochę szkoda również Madsa Mikkelsena, bo aktor tej klasy powinien dostać więcej przestrzeni. Sama obecność znanej twarzy nie załatwi wszystkiego, nawet jeśli ta twarz wyjątkowo dobrze nadaje się do grania niepokojących typów. Doceniam za to, że MW4 chce doprowadzić pewne sprawy do końca. W wielkich seriach coraz częściej każdy finał okazuje się jedynie zapowiedzią kolejnego finału, oczywiście dostępnego po zakupieniu następnej części. Tutaj jest miejsce na konsekwencje i zamknięcie wątków. Nie wszystkie rozwiązania muszą się podobać, ale przynajmniej dają poczucie, że wcześniejsze wydarzenia miały znaczenie. Historia potrzebuje zakończenia, nawet jeśli dział odpowiedzialny za dalsze rozwijanie marki najchętniej zostawiłby wszystkich bohaterów w poczekalni.

Ciekawsze są również momenty, w których gra próbuje wywołać dyskomfort, chociażby podczas sekwencji z północnokoreańskim żołnierzem. Oczywiście nie robi to z Call of Duty wielkiej rozprawy o współczesnej wojnie. Nadal jesteśmy w wysokobudżetowym kinie akcji, ze wszystkimi jego uproszczeniami. Wolę jednak takie próby poszerzenia perspektywy niż scenariusz, który z każdej sytuacji wychodzi kolejną halucynacją. Dobrze, kiedy kampania potrafi na chwilę zatrzymać uwagę przy tym, co właściwie robimy i jakie to ma znaczenie. Pozostaje jeszcze długość. Około sześciu–siedmiu godzin to nadal niewiele, jeśli ktoś kupuje nowe Call of Duty wyłącznie dla fabuły. Rozumiem argument, że lepsza krótka i konkretna przygoda niż kilkanaście godzin zapychaczy. Sam też nie potrzebuję obowiązkowego zbierania pięćdziesięciu dokumentów, żeby licznik czasu wyglądał godniej. Mimo wszystko pełna cena całego pakietu pozostaje trudna do obrony z perspektywy gracza zainteresowanego tylko kampanią. W takim przypadku promocja będzie rozsądniejszym rozwiązaniem, nawet przy wyraźnej poprawie jakości. Najważniejsze jest jednak to, że po Black Ops 7, Modern Warfare 4 przywraca sens rozmowie o fabule w tej serii. Można dyskutować o bohaterach, tempie, zakończeniu i o tym, który wątek wypada lepiej. To już znacznie więcej niż wyliczanie najbardziej absurdalnych scen. Taka kampania wnosi do marki własny charakter, daje kontekst całemu konfliktowi i przypomina, że Call of Duty potrafi zaoferować coś także osobom, które nie planują spędzić kolejnych miesięcy na odblokowywaniu dodatków do broni. Oby tak dalej, oby więcej takich kampanii jak ta z Modern Warfare 4.